سال ۹۵ با درد شروع شد و با ناکامی در حال پایان است. این جمله ای است که برای توجیه تنبلیها و بی فکریهای خودم گفتم و فراموش کردم که این سال سال فرصتهایی بود که از دست دادم و مقصر خودم بودم. هنوز این سال تمام نشده و آه و ناله کردن هم بی فایده است، برنامه ای باید فراهم کنم و هدفی و حرکت را آغاز کنم با امید به خداوند.

ای بی تو حرام زندگانی ای جان// خود بی تو کدام زندگانی ای جان

سوگند خورم که زندگانی بی تو// مرگست به نام زندگانی ای جان

واعظی پرسید از فرزند خویش

هیچ میدانی مسلمانی به چیست؟

صدق و بی آزاری و خدمت به خلق

هم عبادت هم کلید زندگیست

گفت زین معیار اندر شهر ما

یک مسلمان هست آن هم ارمنیست.

من به رئیس جمهوری امروز ایران رأی ندادم هرچند ایشان بسیار محترم و زرنگ است. رئیس قبلی گدایی را در مملکت اسلام ترویج کرد و رئیس فعلی همان مسیر را از میانبر دیگری میرود. ای جماعت مسیر حق میانبر ندارد و مستقیم است که استقامت میخواهد.

مرد آه مظلومانه اش را نگه نمیدارد، بغض گاه گاهش را گریه میکند. آه مرد از مردانگی اش است. بغضم راا امروز گریه کردم و اشکهایم قطره قطره بر سجاده چکید، الهی ظلم ظالمان را به ایشان برگردان هزار بار بدتر. بهانه های ناحق بغض و گریه ندارد و برای همین است که میگویند مرد که گریه نمیکند. مرد گریه میکند وقتی مردم یمن بی گناه کشته میشوند و نامردها به گریه او میخندند و میگویند: ای بابا مرد که گریه نمیکنه، چته مگه بچه شدی؟!

آه من که به آسمان رسید فرشته ها ناله میکنند.

چند دقیقه بیشتر هم یه چیز دیگرست!

یلدا بلندترین شب بعد سحر صبح میشود و روز تازه ای چه ابری چه آفتابی همه جا روشن است، مبارکه هرچند دمب اغلب فقرا سه چهارکه!